Dziękuję.
Jestem Jane Deluca. A to Johnny Figgis i nasz zespół.
- Muszę się odlać. - Pa.
- Widzisz tę sukę? - Walić ją.
- Tak zrobię. - Czekaj. Jane.
- Ale sobie znalazłaś faceta. - Tak, jest świetny.
- To wasza pierwsza randka? - Chcesz zabrać naczynia?
Proszę, tylko zostaw szklanki. Dzięki.
Nie, jestem tu piosenkarką.
Nie widziałaś mnie? Chciałam zwrócić twoją uwagę.
- O czym ty mówisz? - To nic nie wiesz?
Zwisał ci z nosa paskudny zielony glut.
- Dawałam ci sygnał. - Widziałaś go aż ze sceny?
- Wyglądał jak zielony potwór. - O mój Boże.
- Był przeogromny. - Dobra.
Zepsułeś mi reputację.
Zaprosiłem tu ważnego agenta, a ty mi wszystko schrzaniłeś.
Dość tego. Odwołuję wasze występy.
- Poczekaj. - Na co? Aż nauczysz się śpiewać?
Co go ugryzło? Czego chciał?
Sukinsyn właśnie nas udupił.
To miasto i tak jest dla mnie martwe.
Czekają nas koncerty w Los Angeles.
Może to był jakiś znak.
Taki, że nas wylali.
Może Los Angeles nie jest rozwiązaniem naszych problemów.
Co to niby znaczy?
Tommy załatwił mi robotę w studiu w mieście.
Dobra płaca i na miejscu. Muszę myśleć o Debbie.
Debbie? Tej dziewczynie z Queens, która codziennie układa sobie włosy?
Teraz nagle o niej myślisz?
Spieprzać z drogi!
To ty spieprzaj z mojej drogi! Wracaj do Pakistanu!
Muszę myśleć realistycznie.
Jak długo się już tym zajmujesz? Siedemnaście lat?
- I spójrz... - Na co?
Na co?
- Nie chcę, by to samo spotkało mnie. - Chciałbyś.
Mam swoje priorytety.
Ona jest jak kula u nogi.
Wszyscy to mówią. Jest jak Yoko z grzywką.
Nie mówią, że to ona jest kulą u mojej nogi.
Mówię tylko, żebyś nie jechała do Los Angeles.
Koncerty nie idą, ale masz jeszcze robotę lektorki...
Wiesz co? Sam tu zostań i baw się w tatusia.
Jane.
POSZUKIWANA OSOBA DO WSPÓLNEGO PRZEJAZDU
To było w 78 roku?
Miałam być nową Arethą, ale stara Aretha była nową Arethą,
więc nikt o mnie nie słyszał.
- No tak. - Więc zjeżdżam stąd.
- Mogę prosić frytki? - Robi się.
Chcę zorganizować sobie jakieś występy w Los Angeles.
Idealnie. Mogę cię podrzucić
i pojechać do San Diego.
Świetnie.
- Sama kiedyś śpiewałam. - Tak?
Nie profesjonalnie. Głównie w konkursach talentów.
- Jak Star Search? - Coś takiego.
Ale mnie do żadnego nie wzięli. Grałam na pianinie i śpiewałam.
Co śpiewałaś?
"Way Over Yonder" Carole King, "Close to You" Carpentersów.
- To było w latach 70. - "Close to You"?
No wiesz. "Czemu ptaki pojawiają się, gdy jesteś blisko mnie?"
Tak, wiem, wiem.
- Czemu jedziesz do San Diego? - A czemu nie?
Proszę.
Jestem agentką nieruchomości.
Sytuacja na rynku jest teraz okropna.
Czasem trzeba coś zmienić.
Musisz przejąć kontrolę i powiedzieć: "Teraz będzie lepiej.
Będzie lepiej, jeśli tylko w to uwierzę".
Kij ze śpiewaniem, powinnaś zostać miss Ameryki.
Do góry.
Jeszcze. Dobra.
Jeszcze tylko jedno, nie palimy w aucie.
Jak to, nie palimy?
- Nie palimy w aucie. - W ogóle?
Jadę w stronę centrum. Podwieźć cię?
- Taksówka! - Nie, mam auto.
- Auto, w którym mogę palić. - To co, jedziemy razem?
Dam ci znać za parę dni.
Muszę wyjechać jak najszybciej.
Ale nie chcę jechać sama. To nie byłoby bezpieczne.
A ty pierwsza odpowiedziałaś na ogłoszenie.
To może być jakiś znak. Myślę, że by ci się podobało.
Nasze osobowości mogą do siebie pasować.
Słuchaj, Robin, jesteś miłą babką
i rozumiem, że nie masz wpływu na to, jaka jesteś,
ale wcale nie myślę, że do siebie pasujemy.
Na pewno znajdzie się ktoś, kto zechce się zabrać
z najbielszą kobietą na Ziemi,
śpiewając piosenki Carpentersów,
ale nie ja. Hej, to moje auto!
To moje auto!
To cię będzie kosztować przynajmniej 200 dolarów.
Dobrze, Jane, powodzenia w Los Angeles. Trzęsienia ziemi, pożary, zamieszki.
Kalifornia jest pełna wariatów.
Nie wiem, po co chcesz tam jechać.
Hej, ostrożnie.
NUMERY KONTAKTOWE Hydraulik - Elektryk - Mechanik
Dzień dobry.
Mam koleżankę w Pittsburghu. Możemy umówić się z nią na lunch?
Absolutnie. Nie ma problemu.
Uśmiech.
Mój brat zwymiotował dokładnie tutaj. Wciąż to pamiętam.
Czemu nie zabiera się z tobą w tę podróż pełną wspomnień?
Może ma własne życie?
Nie ma. Umarł na raka, gdy miał sześć lat.
Rany, przepraszam.
Mogę pożyczyć twoje słuchawki?
- Jasne. - Dziękuję.
Cześć. Tu Nick i Holly. Zostaw wiadomość...
W łazience wymiotuje jakaś babka.
- Kto z nią przyszedł? - Jest na zewnątrz.
- To twoja koleżanka jest w łazience? - Tak.
Lepiej do niej idź. Wymiotuje.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
Głupia kobieta. Mówiłam, że nic mi nie jest.
- Wyglądasz tragicznie. - Dziękuję.
To przez alergie.
Choć czasem myślę, że tylko je sobie wmówiłam.
Nigdy nie pukasz?
Nie w publicznej toalecie.
To pewnie dlatego, że wspomniałam twojego brata.
Nie, nie, wszystko w porządku.
Po prostu jedźmy dalej, to nic takiego.
Śmierdzisz jak popielniczka.
Zobaczę, co mi się trafi w Los Angeles.
Przejdziemy przez... Czego?!
Jest u ciebie HBO? Miało być, a u mnie nie ma.
- Rozmawiam przez telefon. - Przepraszam.
Wejdź i sprawdź.
Proszę.
Tak, jadę do Los Angeles. Pomyślałam, że cię odwiedzę.
Nie, we wtorek albo w środę. Wszystko dobrze?
Nie, tylko...
Dobrze, poczekam.
Puszczają Tacy byliśmy.
Robert Redford. Barbra Streisand. Tacy byliśmy.
Nie wychodzę za często.
To było 20 lat temu.
Świetnie. Jest.
- Mogłabym? - Nie, proszę.
Nie, jestem.
Podjedziemy jutro koło południa.
Wszystko dobrze?
To przez Nicka?
Dobra. W porządku.
No to do zobaczenia. Cześć.
Cholera.
- Rozmawiałaś z tą koleżanką? - Tak, o ile wciąż nią jest.
To miłe.
Nie mam żadnych koleżanek.
Moja mama uważała, że kobietom nie można ufać.
Nic o tym nie wiem.
No co ty.
Mężczyźni wiedzą o PMS-ach. Ktoś im wygadał.
Jest wspaniała, Hubbell. Czemu nie przyprowadzisz jej na drinka?
Nie mogę.
Wiem.
To takie wzruszające, kiedy odgarnia mu włosy z czoła.
Zawsze się przy tym rozczulam.
Więc którym z nich byłaś?
Tym, które kochało za mocno czy za mało?
Żadnym.
Spędziłam trzy lata w barze
i nie wróciłam do domu z nikim poza barmanem.
- Barman to ktoś. - Jasne.
Tak, był kimś.
Sama nie wiem.
Nie znam się na facetach.
Po prostu ich nie rozumiem.
Może to nie oni cię kręcą.
Chcesz powiedzieć...?
- Nie. - Jak to, nie?
Chyba ich odstraszam, bo wiem, czego chcę.
No to powiedz mi, czego chcesz?
To niezbyt feministyczne marzenia.
Chcę mieć męża z porządną pracą.
Tak.
I chcę mieć dwójkę dzieci, chłopca i dziewczynkę.
W tej kolejności.
I dom w stylu kolonialnym z trzema sypialniami,
otwartym na słońce gankiem, schodami z białą poręczą
i dodatkowym pokojem.
W poprzednim życiu mogłaś być Donną Reed.
- Ale nie to mi się trafiło. - Zawsze jest czas.
Tak.
Dlatego wyjechałaś z Nowego Jorku? Przez tego barmana?
Coś takiego.
Wyjedźmy o ósmej, jeśli chcesz być w Pittsburghu w południe.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dzięki za film.
Zajęłam się nieruchomościami.
Doświadczenie na scenie naprawdę się przydało.
Wykorzystywanie okazji, manipulowanie ludźmi,
stawianie na swoim bez ich wiedzy.
Po prostu kontrola.
Nie martw się. Nie musisz wchodzić.
Nie cierpię tego pasa.
- To dla twojego dobra. - Wiem.
- Poczekam tutaj. - Dobra.
Hej, Holly.
Holly.
Hej, hej. Hej.
- Jane. - Hej.
- Cześć. - Cześć.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
- Co się dzieje? - Holly!
Coś mi wyskoczyło. Nick jest w złym humorze.
Możemy umówić się na kiedy indziej?
Jestem tu przejazdem.
Sama się tym zajmę.
- Daj mi z nim pogadać. - Jane.
Jezu Chryste.
Holly!
- Myśli, że coś zgubił. - Mówiłaś, że już nie ćpa.
Jest już dziewięć miesięcy w AN. Tylko diluje.
Ale kiedy się napije, trochę się zapomina.
Holly, gdybyś tu trochę ogarnęła, może mógłbym znaleźć moje rzeczy!
- Co ty tu robisz? - Witaj, Nick. Tylko przejeżdżam.
Pogadamy innym razem. Idziemy.
- Wybierasz się gdzieś? - Nick!
Nick, nie bądź dupkiem.
Nic o tym nie wiesz.
Zawsze mnie to w was zastanawiało.
Jak wygląda seks bez fiuta?
Nie wiem, ty mi powiedz.
- Pieprzę cię. - Chciałbyś.
Nigdzie nie pójdziesz.
Przestań.
- Lesba! - Dupek!
Nick, przestań! Nie rób jej krzywdy!
- Zadzierasz ze mną?! - Nick!
Dupek!
Cholera!
Wszystko w porządku?
Coś ty za jedna?
Cześć, co słychać?
- Jedziemy już? - Tak.
Nikt nigdzie nie pójdzie, póki nie odzyskam mojej koki.
Ta suka ją ukradła.
Nie zobaczy słońca, póki jej nie odda.
Wszystko zapominasz, kiedy pijesz, ty dupku.
Sprzedałeś ją we wtorek.
Co było, gdy ostatnio mnie okłamałaś?
- Tak chcesz to załatwić? - Spokojnie.
Wydaje mi się, że oboje możecie mieć nieco racji.
Komu ją sprzedał?
Takiemu Frankowi z centrum.
Hej, Nick!
Jane, zajmę się tym. Gdzie jest jego numer?
Na ścianie.
Przy okazji, jestem Robin. Holly, tak?
- Cześć. Miło cię poznać. - Nawzajem.
Masz ładne włosy.
Dzięki. Wilgoć daje mi się we znaki.
- Wiesz, jak to jest. - Tak.
Jest Frank? Dobrze.
Frank.
Kupowałeś ode mnie ósemkę we wtorek?
Ile?
Tak myślałem. Holly mówi, że nie kupowałeś.
Dobra. Na razie.
Dobra, sprzedałem mu ją.
Dobrze, no to idziemy.
Gdzie jest kasa?
- Rany. - Bez przesady.
- Gdzie są pieniądze? - Chowa je.
Zawsze to robi. Ma trzy czy cztery skrytki. Nie powiem mu, gdzie są.
Powiedz.
Mówiłam ci, żebyś to sobie gdzieś zapisał.
Ukradłaś je.
- Widzisz, o czym mówię? - Jane, znasz ją.
- Możesz w to uwierzyć? - Kłamie i kradnie.
- To nie jej wina, ma to w naturze. - Dupek.
Odwal się.
Wal się.
Nie mogę nikomu zaufać!
Wstawaj! Teraz dopiero cię zaboli!
Jezu, kurwa!
Porąbało cię?
- Zrobiłam mu krzywdę? - A jak myślisz?
Uderzyłaś go kijem baseballowym.
Zadzwonię po gliny.
O kurwa.
Żyje.
Daj mi ten kij. Natychmiast.
Zabiję cię, Holly. Zap...
- Nie! - Przerwa!
Nikt się nie rusza.
Jane, daj mi ten kij, proszę.
Dziękuję.
Holly, nie drażnij go.
Nick, naprawdę trudno cię polubić.
Kto ma taśmę klejącą?
Nie podoba mi się to.
Gdybyśmy wezwały policję, aresztowaliby go.
- Wszędzie są narkotyki. - Co ty robisz?
Nic.
- Co ty robisz? - To tylko nieco gotówki.
Nie weźmiemy pieniędzy z narkotyków. Odłóż je.
Przecież nikt się nie zorientuje.
No dobrze, weźmiemy tylko połowę.
Ale nie bierzemy żadnych narkotyków, więc oddawaj je.
- Dziękuję. - Proszę.
Zdejmiemy ci knebel przed wyjściem i puścimy cztery godziny muzyki,
potem będziesz mógł krzyknąć po pomoc.
- Telefon jest w kuchni. Woda? - Tak.
Dzięki. Proszę.
Załatwcie się, nie będziemy się zatrzymywać.
Jestem gotowa.
Patrz, co ona robi.
- Nie drażnij zwierzaka. - Idziemy.
Chodźmy.
Puść mnie.
Zabiję cię, Holly! Zabiję cię!
Szybko.
To był dobry pomysł.
Zapnijcie pasy.
Zamknij drzwi.
Nie pójdę przez was do kicia. Nie ma mowy.
Mam znajomych w St. Louis. Pamiętasz Lindę. Mogę zatrzymać się u niej.
- A wy dokąd jedziecie? - Do Los Angeles i San Diego.
A ty nie jedziesz z nami.
Trudno.
Czemu tak długo z nim byłaś?
Wariował przez narkotyki. Naprawdę siadają mu na bani.
Ale poza tym jest naprawdę miłym gościem?
Tego też bym nie powiedziała.
Chodzi o seks, nie oszukujmy się. Był świetny w łóżku, prawda?
Czasem.
Sama nie wiem. Myślę, że oprócz seksu jest coś więcej.
Tak, ja.
Na pewno nie podobało mi się jego nastawienie
i dobrze się zastanowię, zanim do niego wrócę.
Brawo.
Cześć, tu Nick i Holly.
Zostaw wiadomość po sygnale. Oddzwonimy.
Moja głowa. Jezu.
Dziękuję. Naprawdę? Boże. Żartujesz?
Uwielbiałam Dance Fever.
Deney Terrio był dla mnie najfajniejszym gościem na świecie.
Spójrz na nią. To już czysta patologia.
- Jest młoda. - Może.
A co z tobą?
Dobrze. Jestem tylko trochę zmęczona.
Byłaś świetna. Musiałaś sprzedawać tony mieszkań.
Nawet nieźle się bawiłam. Ta adrenalina.
Byłaś bardzo onieśmielająca. Byłam z ciebie dumna.
Bardzo miło było cię poznać.
Pa.
BASEN KRYTY ZE ZJEŻDŻALNIĄ
Tak!
Robin już śpi?
Szybko się męczy.
Nie wygląda za dobrze.
Co chwilę dopadają ją jakieś alergie.
Dzwoniłaś już do Lindy?
Tak sobie myślałam...
Możecie jechać beze mnie. Złapię jakiś autobus.
Czemu? Przecież jedziemy przez St. Louis, to nic...
- Wrócisz do niego, tak? - A co mi szkodzi?
Jak to, co ci szkodzi?
Ten facet cały czas cię pierze. To nie jest miłość.
- Może masz rację. - On cię zabije.
Upokorzyłyśmy go. Związałyśmy go.
Nie mogę zawsze robić tego, co mi radzisz.
- Już to przerabiałyśmy. - Dobrze.
Po prostu nie rozumiem, czemu pozwalasz się skrzywdzić.
Przyganiał kocioł.
Co to niby znaczy?
Bardzo mi pomogłyście i naprawdę lubię Robin, ale mam nadzieję,
że wiesz, że ona nie jest lesbijką.
I co z tego?
To właśnie miałam na myśli, mówiąc "przyganiał kocioł".
Nick.
Nick? Nicky?
O cholera.
Autobus do Pittsburghu.
Pasażerów z biletami prosimy o udanie się na przystanek.
Pasażerów bez biletów
prosimy o udanie się do kasy.
Prosimy o zabranie bagażu do strefy załadunkowej.
No dobrze.
Trzymaj się.
Ty też.
- Zażyj nieco słońca. - Dobrze.
- Obiecujesz? - Tak.
- Dbaj o siebie. - Dobrze.
- Pa, Jane. - Pa.
Przejdzie jej.
Na razie.
- Dziękuję. - To jej życie.
Przedstawia wszystkie kobiety w złym świetle, lecąc na takich gości.
- Dziękuję. - Mam nadzieję, że była pani zadowolona.
Szczerze mówiąc...
Rośliny w ósemce są w kiepskim stanie.
Zajmiemy się tym przy najbliższej okazji.
Coś jeszcze?
- Jane! - Co?
Martwy diler narkotyków
Co tak krzyczysz? No co?
O cholera.
Podjedź bliżej.
Dobrze, jest.
Holly! Holly!
Holly! Holly! Holly! Cześć.
Nick nie żyje.
Nick...
Skup się!
- Mam pomysł. - Co chcesz zrobić?
Nie.
- Co piszesz? - Morte.
Nie zrozumie...
To "śmierć" po francusku.
Nie mogę napisać "śmierć", bo...
Kim jest Morte?
Czekaj!
- Nie żyje! - Co?
Martwy diler narkotyków
Wyjdź z autobusu!
Nie mogę w to uwierzyć. Żył, gdy wychodziłyśmy.
Mam zdjęcie. Myślicie, że to pomoże?
Biedny Nick. Był takim miłym gościem, czasami.
Przestań tak gadać. Muszą uwierzyć, że działałaś w samoobronie.
Kto?
Policja w Pittsburghu.
Chcesz, żebym tam wróciła?
- Tak. - Teraz?
- Tak. - Nie mogę.
Czemu nie?
Złe wspomnienia.
- Jakie wspomnienia? - Czemu musi wracać?
Udawajmy, że nic nie wiemy.
- Chyba żartujesz. - Nie.
Żył, gdy wychodziłyśmy. Skąd mamy wiedzieć, że ona go zabiła?
Właśnie. Mógł się przewrócić i uderzyć się w głowę.
- Możliwe. - Nie.
Wrócisz tam. To nie jest zabawa.
Nie mogę iść do więzienia. Nie z dzieckiem.
Jakim dzieckiem?
Jestem w ósmym tygodniu.
Chciałaś zabrać dziecko do tego domu?
A jakie miałam wyjście?
- Aborcję. - Nie mogłabym.
- Czułabym się jak morderczyni. - Jesteś morderczynią.
O Boże.
Pomyśleć, że może zabiłam ojca mojego dziecka.
"Może?"
Uderzyłaś go w głowę kijem baseballowym i umarł.
Chodziło mi o to, że może Nick jest ojcem dziecka.
Nie widziałyśmy gazet. Działała w samoobronie.
Wyjechała i nie chciała go już widzieć.
Zadzwonię do mojego prawnika. Powie nam, co robić.
Najwyżej powiemy, że dopiero co się dowiedziałyśmy.
Dobra. Na razie jedźmy dalej.
Śpimy na zmianę. Im dalej odjedziemy od ciała, tym lepiej.
Napisała Balladę samotnej masturbatorki...
Spróbuj. Naprawdę dobre.
Sławienie macicy...
- Anne Sexton. - Byłaś na studiach?
Jestem cała mokra.
Nie, nie. Cofnij auto.
Wyjdź i podnieś to.
Dobra.
Idziemy.
Dbaj o środowisko. Nie zostawiaj wszędzie śmieci.
Dobrze już. Nie wiem, po co jęczysz, rozłożyłoby się.
To plastik! Nie czujesz się lepiej?
Nick mieszkał ze znajomym perkusistą Jane.
Spotykaliśmy się razem.
Ale wtedy Nick wkurzył jakichś ludzi i musieliśmy się przeprowadzić.
Mogę spróbować?
To były długie dni.
Tak, mów mi jeszcze.
Jane bardzo mi pomogła.
Na początku myślałam, że lubi mnie tylko dlatego, że jest lesbijką.
Jane jest lesbijką?
Co ty, nie wiedziałaś?
Nie wiedziałam. Nie oglądaj się.
O Boże.
Wszystko dobrze.
Właśnie dostała kosza, więc chce to sobie odbić.
Wiem, obrzydliwość, ale spoko,
po tym, co miała ze mną, nie będzie niczego próbować.
Mówiłam jej, że dręczy się, podkochując się w heteryczkach.
Ale rzuciła ją lesbijka, tak?
Tak, ale nawet z lesbijkami nie ma żadnych gwarancji.
Są bardzo emocjonalne.
Wiem tylko tyle.
Uwielbiają mundury i lepiej nie łamać im serca.
- Mundury? - Tak, wszelkie. Zwłaszcza kurierów.
To wszystko?
- Tak. - Przyniosę rachunek.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Nie, żebym była ekspertką. Nie widziałam innych lesbijek,
nie licząc tych z pornosów, które wypożyczał Nick.
Przepraszam.
Po prostu zawsze, kiedy myślę o jego małych nawykach...
Udawajcie babki z zachodu.
Po prostu rób to zdjęcie.
Zróbcie jakąś pozę.
- Proszę. - Uroczo.
Hej, do kogo dzwonisz?
- Do kogo dzwonisz? - Do kolegi.
Ten kolega nie żyje.
A ty o tym nie wiesz.
Tęsknię za nim.
Tęsknię z Nickiem.
Możesz pogadać z Holly?
Nie wchodź tu!
Co jest?
POGOTOWIE
- Pani Deluca? - Tak.
Susan Newbauer.
Ma zapalenie płuc.
Musi tu zostać na parę dni.
- Możemy ją zobaczyć? - Jutro, po 11.
Będzie na ósmym piętrze.
To typowa reakcja na zapalenie płuc powiązane z AIDS.
AIDS?
- Ona ma AIDS? - Tak.
Przepraszam. Myślałam, że pani wie.
Nie, nie wiedziałam.
Wszystko dobrze. Wyjdzie za niecały tydzień.
Proszę to szybko wypełnić. Dziękuję.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Przepraszam.
Za co? Nie wiedziałaś, że to się stanie.
Nie.
Myślałam, że jeśli stamtąd wyjadę,
to mi się nie przytrafi.
Nie powinnam była cię okłamywać.
Nie kłamałaś, po prostu nie powiedziałaś całej prawdy.
- Mogę usiąść? - Pewnie.
Więc chyba jesteśmy kwita, co?
Dlaczego?
Ty nie wiedziałaś, że jestem lesbijką.
Ale nie martw się, nie będę z tobą niczego próbować.
Nie martwię się.
Dlaczego?
Taka już jestem.
Nie, dlaczego nie będziesz niczego ze mną próbować?
Nie jesteś w moim typie.
Chodzi o to, że jestem biała?
Nie.
Bardziej o twoją miłość do Carpentersów.
Ze mną jesteś bezpieczna.
Nie powinnam do kogoś zadzwonić? Do kogoś z twojej rodziny?
Do mojej matki.
Nie rozmawiamy już za często.
A co z tobą? Musisz jechać do Los Angeles.
Podasz mi trochę lodu?
Pewnie.
Co jest? O co chodzi? Cholera!
Spokojnie, spokojnie!
O co chodzi? Coś cię boli?
O co chodzi?
Nie wiem, gdzie mam pójść.
Nie mam gdzie jechać.
Nie mam gdzie.
Dobrze. Dobrze.
Czasem, gdy nie mamy gdzie się udać,
najlepiej zostać na miejscu.
- Tak? - Tak.
Dobrze?
Wszystko dobrze.
Dobrze.
Podnieś rękę.
Jezu.
Może to kiepska pora na to pytanie,
ale gdzie jesteśmy?
W Tucson.
W Arizonie? Poważnie?
Wiesz, co to znaczy?
Muszę kupić buty kowbojskie.
Może i konia?
Tucson Trzy miesiące później
Dobrze. Pójdę prosto po pracy.
Tak.
- Dobrze. - Wyjeżdżam, Holly.
Kończ gadać i chodź.
- Przyjdzie. - Świetnie.
Dobrze, muszę kończyć. Pa.
Musimy jeszcze odebrać tort.
- Myślisz, że będzie zaskoczona? - Na to liczymy. Pospiesz się.
Dobrze.
Ja odbiorę tort, bo muszę wpaść do szpitala na morfologię.
Dobrze, Abe spotka się z nami na miejscu.
Nic ci nie jest?
Kopie od rana.
Ma przyjść koło 22. Myślę, że naprawdę go polubicie.
Lubię każdego faceta, który umawia się z ciężarną.
Intryguje mnie, ale już go lubię. Gotowa?
- Tak. - Dobrze.
W tym barze myjemy szklanki obiema rękami.
To różnica między czystością, a paskudztwem.
Pilnuj języka. Dzieci idą.
- Cześć, mamo. Hej, Alex. - Cześć, Alex.
Idźcie do kuchni, zanim was zobaczy.
- Daj mi piwo. - Nie ma czasu.
Niewiarygodne.
Takie ciało u 12-latki.
Wystarczy tych świeczek.
I tak wiemy, że nie ma 12 lat.
- To niegrzeczne. - Byłoby jej przykro.
Spóźniłam się?
- Nie, w porządku. - Świetnie.
Gotowi?
Dobra.
Zdmuchnij świeczki!
Dawaj. Rusz się.
Masz ogień?
Daj.
Co za zdzira.
Chyba już tylko homoseksualiści mogą podupczyć.
Może spróbuj do nich dołączyć.
Heteroseksualizm w końcu powróci do łask.
Ty na pewno w tym nie pomożesz. Idź tańczyć.
Przepraszam.
- Robin, zatańczymy? - Dobrze.
- O Jezu. - Jest.
- To on. - Co za pałeczka.
Wieczór marzeń. Lesbijki i gliniarze. Co dalej, republikanie?
Gliniarz. Gliniarz.
Gliniarz.
- Gliniarz. - Dobry wieczór paniom.
Witam pana.
Szukam Holly Pulchik.
- Kogo? - Holly Pulchik.
Blond włosy, zielone oczy, metr sześćdziesiąt wzrostu.
- Rany... - Hej!
- Jesteś. - I proszę.
Bałam się, że zatrzyma cię jakaś zbrodnia.
W życiu.
To spokojna noc.
Ale piątek to pierwszy miesiąca.
W dniu wypłaty musimy być gotowi.
Koniec zabawy. Dobranoc wszystkim. Zamykamy.
Miło było poznać, panie Lincoln.
Proszę, mów mi Abe.
Abe?
Abe Lincoln? To jakiś żart?
Nie, tak się nazywa.
Co za przypadek. Tak jak prezydent.
Ciekawe, czemu jego rodzice myśleli,
że Abraham i Lincoln będą razem dobrze brzmieć.
Niech zgadnę. Ty musisz być Robin.
Miło mi, Robin.
- A to jest Jane. - Dzień dobry.
Cześć, Jane. Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję. Papryczki.
- Z mojego ogrodu. - Jaki on słodki!
Spokojnie, maleńka.
- Wciąż jestem w mundurze. - Jaki on uroczy.
Traktuje to tak poważnie.
Chodźmy się napić.
Co dla ciebie, maleńka?
Czy ona ma jakąś skłonność do facetów,
którzy mówią do niej "maleńka"?
- Oby się nie wygadała. - Jasne.
Gdzie idziesz z Anną?
Zabiera mnie do jakiejś jasnowidzki.
Jest twój kolega.
- Robin, podwieźć cię do domu? - Mam auto.
Nie mówiłam ci? Holly powiedziała, że go potrzebuje.
Twój dom jest po drodze.
- Dzięki. - Możesz je zabrać?
- Dobranoc. - Dzięki.
Jane.
Nie chcę się do niej spóźnić. Naprawdę się jej boję.
Dobrze, jedziemy.
Jest naprawdę dobra. Przygotuj się.
Zaczynamy.
Widzę tu długą podróż.
Jak miło. Jesteś zakochana.
I...
Co?
Widzę znajomą ci osobę.
Nie jest dobrze.
Widzę chorobę. Klątwę.
Tak, to klątwa. Czuję to.
- Można ją jakoś usunąć? - Anna.
- Ona to potrafi. W zeszłym roku... - Siadaj.
Spytam moich przewodników.
Będziesz gadać z tymi kamykami?
Coś ci niby powiedzą?
Przygotuj się.
Chcesz trochę?
Tak. Dzięki.
- Jak tam u jasnowidzki? - Nie pytaj.
A Alex? Zostawił na tobie odciski palców?
- Co ja mam z tymi barmanami? - Nie wiem.
Pójdzie z nami w sobotę na festyn uliczny.
Dobrze, w grupie raźniej. Tylko niech cię nie przyłapie na osobności.
- Nie mogę uwierzyć, że to gliniarz. - Ale całkiem przystojny, co?
Jak na glinę.
Ma ładną pupcię.
Pupcię?
Co, to dwulatek, żeby miał ładną pupcię?
Nie śmiej się.
I nie myśl, że nie widziałam, jak patrzysz na jego sprzęt.
A ty jak na to mówisz?
W ogóle tego nie nazywam.
W domu nie rozmawialiśmy o ludzkiej anatomii.
Pewnie dlatego, że jej nie nazywasz.
Nazywam, po prostu rzadko o tym rozmawiam.
Dobrze, to jak nazywasz to, co masz pod brzuchem.
Nie powiem "cipka", jeśli o to ci chodzi. Nie cierpię tego słowa.
Dobra.
Więc jak to nazywasz?
- "Tam, na dole". - No co ty.
"Pochwa" brzmi zbyt formalnie.
Mówisz, jakby to była piwnica.
- Dobra. Poważnie? - Tak.
"Muszelka" albo "pipcia".
Żartujesz, prawda? "Muszelka" albo "pipcia"? Co to ma być?
Tak mówiła moja matka.
Ja miałam "muszelkę" albo "pipcię", a mój brat miał "kluskę".
I wciąż używasz tych słów?
Lepsze to niż "cipka". Albo "bóbr". Co to ma niby znaczyć?
Nigdy tego nie rozumiałam. Albo jeszcze gorzej...
Gorzej?
Powiedziałaś "gorzej"?
Co mogłoby być gorsze? Muszę to usłyszeć.
- No wiesz. Nie powiem tego. - No dalej.
P-I-Z-D-A. No dalej.
- Nie sądzę. - Proszę. To cię wyzwoli.
W naszym domu jest policjant.
- Zaszokujmy go. - Nie.
- Bo cię obleję. - Ale z ciebie dziecko.
- No dalej. - Dobrze.
Pizda.
- Co? - Powiedziałam.
To był ledwie szept. Powiedz to.
Dobra. Dobra. P-I-Z-D-A. Pizda.
- Pizda. Pizda. Pizda. - Bądź wyzwolona.
Pizda!
Pizda! Pizda.
Pizda. Pizda. Pizda.
Ale masz niewyparzoną gębę.
Masz rację. Czuję się...
Nie wiem, jakaś inna.
Bo jest panienka wolna, panno Scarlett!
Chodźmy wszystkim powiedzieć.
Pizda! Pizda! Pizda!
Pizda! Pizda!
To musi szkodzić dziecku.
Pewnie zrobią sobie przerwę na porodówce.
Może.
Brakuje ci tego?
Czego?
Seksu.
Tak.
Wiesz, co jest dziwne?
Kiedy śpisz z kimś po raz ostatni, nie zdajesz sobie z tego sprawy.
Myślisz sobie: "Mamy problemy. Musimy nad tym popracować".
Ale nigdy nie myślisz, że...
A potem zrywacie ze sobą i jakiś miesiąc później myślisz sobie:
"Tak, to było wtedy".
W ten wtorek czy piątek.
I żałujesz, że nie byłaś wtedy bardziej skupiona.
Rozumiesz?
No nic.
Dzięki za prezent urodzinowy.
Przyrządów do ćwiczenia ud nigdy za wiele.
- Wiem. Przepraszam. - Nie, nie, jest super.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Twoja poczta jest w salonie. Dobranoc. Za dużo wypiłam.
Dobranoc.
To jak, lubisz ją czy nie?
Lubię.
Staram się, ale nie dopuszcza mnie do siebie.
Założyłem, że jest jedną z was.
Nie, absolutnie nie jest jedną z nas.
- Poważnie? - Poważnie.
Po prostu jest wstydliwa.
Więc zabierzesz się z nami w sobotę?
Teraz na pewno.
Powinniśmy pogadać.
Chodź. Dam ci piwo.
Chodź.
- Gotowa? - Tak.
Dobra. Raz.
Dwa.
Trzy.
Dalej. Wal.
Wyżej. Wyżej!
Napijesz się?
Hej.
- Wszystko dobrze? - Jestem tylko zmęczona.
Dobrze się bawi.
Tak.
To dobrze, prawda?
Tego chciałaś.
Tak.
Holly?
Hej, maleńka.
Coś nie tak?
Nie.
Czuję tu marihuanę.
To papierosy goździkowe.
Wiesz, że to szkodzi dziecku.
A ono, wychodząc przez tę małą dziurkę, zaszkodzi mi.
Więc jesteśmy kwita.
Co się dzieje?
Zamyśliłam się.
Myślisz o tym gościu, prawda?
O tym Nicku?
Kto ci o nim powiedział?
Musiał kimś dla ciebie być.
Poza tym krzyczysz w łóżku jego imię.
Naprawdę?
Może tylko krzyczę coś, co brzmi jak "Nick".
On wie o dziecku?
Wiesz, jestem tu tylko na jakiś czas.
- Może wrócę. - Wiem o tym.
I nie stanę na twojej drodze, ale jeśli on tak cię kocha,
czemu nie dzwoni?
Nie może skorzystać z telefonu.
Wróć na imprezę.
Chcę z tobą zatańczyć.
Dobrze.
Nie, przestań.
- Czemu? - Nie wiem.
- Nie lubisz tego? - Lubię.
- Ja też.
Dotknij mnie. Połóż na mnie dłonie.
Dawno tego nie robiłam.
Ja też.
Zwolnij.
Zwalniam.
- Czekaj. - O co chodzi?
Jestem trochę pijana.
Jesteś taka piękna.
Nie, nie jestem.
Jesteś.
Jesteś piękna.
Tak dobrze smakujesz.
- Alex. - Mów dalej.
Powiedz, co cię kręci.
- Chcę, żebyś doszła. - Muszę ci coś powiedzieć.
Tak, wiem.
Musisz o czymś wiedzieć.
W porządku. Już wiem. Zabezpieczę się.
Co?
Zabezpieczę się. Nie martw się.
Czym?
Wszystko dobrze.
Nie, nie rozumiesz.
Zrobiłam test. Jestem chora.
Wiem. Nie chcę o tym rozmawiać. Już o tym wiem.
Jezu.
Co? O co chodzi?
- Kto ci powiedział? - Nikt. No chodź.
Ona ci powiedziała.
Tak, powiedziała mi.
Czemu?
To nic takiego.
Powiedziała, że skrzywdził cię jakiś facet, więc się domyśliłem,
a ona nie zaprzeczyła.
To po prostu wyszło w rozmowie.
Mówiła o twoim związku,
to nic takiego. To drobiazg.
Za kogo chcesz tu robić?
Za bohatera, który przeleci tą, której nikt nie chce?
- Musisz być z siebie dumny. - Boże.
Nie o to chodzi.
Chcę tylko, by było tak jak kiedyś.
Wiesz?
Chcę poznać kogoś fajnego,
upić się, dobrze się bawić i pieprzyć się całą noc.
Czemu nie możemy już tego robić?
Bo nie możemy.
Po prostu nie możemy.
Chyba powinieneś już iść.
Proszę, nie każ mi błagać. Po prostu idź.
Hej. Dzień dobry.
- Jak leci? - Świetnie.
Jak było wczoraj?
Dobrze.
- To dobrze. Alex wciąż tu jest? - Nie, poszedł.
Dobrze się bawiłaś?
Póki nie dowiedziałam się, że powiedziałaś mu o HIV.
- To nie tak, że mu powiedziałam. - Tak, wiem, domyślił się.
"Ona wygląda mi na dziewczynę, która może mieć AIDS".
"Tak, wręcz tym pała".
Wymknęło mi się.
Czemu mnie tak wystawiłaś?
Myślałam, że robię dobrze. Lubisz go,
- a on lubi ciebie. - Świetnie.
Może poprosi mnie o chodzenie i zabierze na szkolny bal.
No co ty.
Myślisz, że jestem głupia?
Nie, nie myślę tak.
Myślisz, że seks sprawi, że o wszystkim zapomnę?
Jeśli już, to sobie o tym przypomniałam.
Alex, Holly, jej dziecko. Wszystko, co żyje, mi o tym przypomina.
Więc co zrobisz?
Zamkniesz się w domu? No co ty!
Nic o tym nie wiesz. To nie twoja sprawa.
To ty zakochałaś się w kimś, kogo nie możesz mieć.
Nie będę mieszać się w twoje sprawy sercowe, a ty nie mieszaj się w moje.
- W ogóle nie mieszaj się w moje życie. - Czyli co?
To się nie sprawdza. Powinnaś się wyprowadzić.
Dobrze.
I zabierz to pianino. Inaczej wystawię je na deszcz.
- Przysięgam, że to zrobię. - Dobrze.
Na końcu pokoju, przy ścianie.
- Cześć! - Cześć.
Nauczysz mnie grać na pianinie?
- Tak dobrze? - Tak. Tylko go nie zadrapcie.
Hej, maleńka?
Tak?
Wyjdź za mnie.
- Nie żartuj. - Nie żartuję.
Pokręciło cię.
Patrz.
- Nie ruszaj się. - Mam cię.
Dorwę cię!
- Przestań! - Wyjdź za mnie.
Już jutro.
Nie mogę za ciebie wyjść, Abe.
Nie odeszłaś od niego na dobre, tak?
Prawdę mówiąc, to on odszedł.
Na wieczność.
Mamo?
To był wypadek.
Tylko się broniłam. Nigdy nie zabiłabym nikogo z zimną krwią.
Widziałeś kiedyś ten film?
Odpocznijmy, dobrze?
Nie chcesz już się ze mną ożenić, prawda?
Teraz jesteśmy razem.
To się nie zmieni.
Wygląda tak szczupło.
Ale wyglądasz, kochanie.
Dali nam jakąś okropną mapę.
Błądziliśmy przez półtorej godziny.
To twój dom?
Ale piękny. Muszę skorzystać z ubikacji.
- Pewnie. - Co za upał!
A klimatyzacja nie działa. Prawda, Jer?
Wolałabym już, żeby było mroźno.
To tylko dwa dni. Będzie dobrze.
- Cześć, jestem Jerry. - Przepraszam,
- to moja córka, Robin. - Miło mi.
Mogłam sama po was przyjechać.
Znasz mnie, wiecznie niezależna.
Nie chciałam robić kłopotu.
Jak tu miło.
Patrz, Jer, kwiat kaktusa.
Zakwitają tylko raz na 100 lat.
Zaprowadź mnie do kibelka. Zaraz pęknę.
Dzwoniła do mnie Jane. Pytała, jak się czujesz.
- Czuję się dobrze. - Kim jest Jane?
Jane mieszkała tu do niedawna.
To sprawa pomiędzy mną a Jane.
Pytała mnie, więc powiedziałam, że ma problem z lesbijkami.
- Wcale nie. - Kto jest lesbijką?
Jane.
- I mieszkała tu? - Tak.
- Nie mam problemu z lesbijkami. - Nie ty. Ona.
- Kto? - Jane.
Zawsze to samo. Prowadzi do sytuacji,
w której zostanie odrzucona. Wszyscy to widzą.
- Po prostu nie była uczciwa. - Może czarne babki tak mają.
- Jane jest czarna? - Tak, proszę pani.
Nie można żyć w kłamstwie.
Kłamstwo i nie mówienie wszystkiego to różne rzeczy.
- Niezupełnie. - Jest czarną lesbijką?
- Tak, proszę pani. - I mieszkała tutaj?
- Z tobą? - Nie, tylko tu mieszkała.
Nie pieprzyły się ani nic.
- Prawda? - Prawda?
Prawda?
Przyniosę kawę.
Muszę już lecieć.
Czemu? Twoja zmiana jest od 22.30.
Nie chcesz skoczyć na chwilę na górę?
Nie, nie dziś.
- Miło było panią poznać. - Już wychodzisz?
- Mamy deser. - Może innym razem. Dziękuję.
- No to dobranoc. - Dobranoc.
Może zrobiłam się za gruba.
Nie martw się. To normalne.
Będą tu mieszkać po ślubie?
Kto?
Holly i ten miły młodzieniec. Jak on ma na imię?
Abe. Nie jestem pewna, czy ona chce za niego wyjść.
Dziewczyna w ciąży?
Oszalała? Niech go bierze, póki może.
To nie jest jego dziecko.
I co z tego?
I tak powinna za niego wyjść.
Wiem, przez co będzie musiała przejść.
Ja też jestem feministką.
Byłam samotną matką po odejściu ojca.
Myślisz, że to było łatwe?
Dwa razy głosowałam na Cartera.
Ale nie można walczyć z naturą. Nie, żebyście nie próbowały.
Traktujecie mężczyzn jak zabawki,
tak jak oni kiedyś traktowali nas.
Niby kogo miałabym tak traktować? Widzisz tu jakiegoś mężczyznę?
Nie, nie widzę.
I myślę, że to problem.
Nie rozumiem, czemu nie wrócisz do domu.
Podoba mi się tu.
To dziwne. Nie powiedziałabym, że kipisz szczęściem.
To życie, mamo, nie przejażdżka na sianie.
Co się tu dzieje?
- Boże, to policja. - Tak, widzę to, matko.
Co tu się dzieje?
- Jane, co ty tu robisz? - Zadzwoniłem do niej.
- Powinna o tym wiedzieć. - O czym?
Aresztuje mnie.
Za co?
Wiesz za co, Robin. Za Pittsburgh.
- Powiedziałaś mu? - Tak, powiedziała.
Traktuję moje nazwisko poważnie.
Nie mogę kłamać.
To był Waszyngton, palancie.
Obojętnie. Tak czy inaczej, będę wspierał Holly w stu procentach.
Przysiągłem stać na straży prawa.
Na nic bym się jej nie zdał, gdybym złamał tę przysięgę.
Prawda?
Naprawdę mnie kocha.
Tak, widzę po tych kajdankach.
Tędy proszę.
Nie mów nikomu ani słowa. Załatwimy ci prawnika.
Będę za wami tęsknić.
Obiecuję, będą ją dobrze traktować.
Wiedzą, że zostanie moją żoną.
Jasna cholera.
Kochanie, co tu się dzieje?
Czuję się jak w jakimś programie telewizyjnym.
- To musi być twoja matka. - Jane, proszę.
Tak, to ja. A ty kim jesteś?
Jestem tą lesbą, która tu mieszkała, nim mnie nie wyrzuciła.
- Przykro mi. - Matko.
Tak, mnie też. Ale ona musi być bardzo zadowolona,
bo teraz ma cały dom dla siebie.
Przestań. To złośliwe.
Jane, stój.
- Będzie potrzebowała naszej pomocy. - Nie, nie naszej.
Sama się tym zajmę.
- Dobrze. - Dobrze.
Dobrze. Dobrze. Dobrze.
- Tak teraz na siebie mówią, prawda? - Co?
- Nazywają siebie lesbami. - Mamo.
Jakby to był jakiś komplement.
Chce przyznać się do winy.
Mówi, że nie chce rodzić dziecka w świecie pełnym kłamstw.
Nie masz się czym martwić, Henry.
Holly obiecała, że będzie trzymać język za zębami,
o ile nie będzie musiała kłamać.
Nie doszłoby do tego, gdyby nie ty.
- Złożyłem przysięgę. - Tak, ty.
A teraz Holly czeka przez ciebie proces.
- Co dokładnie na nią mają? - Nic.
Oprócz zeznania Abe'a, a to dowód ze słyszenia.
To prawda.
Zamknij się, nikt nie chce słyszeć prawdy. Co mają oprócz tego?
Zdjęcie z polaroida.
- Zdjęcie? - Tak.
Wspomniałem, że je widziałem.
Widnieje na liście dowodów. Ale co z tego?
Co mogą z nim zrobić?
Bezwzględna?
Okrutna?
Nieludzka?
Jakich słów użylibyście, by opisać kobietę,
która pozowała do tej fotografii. To fotografia
człowieka, który za parę godzin będzie martwy
z powodu ran zadanych przez tę kobietę.
Nie dziwi mnie, że wszystko, co pani mówi,
uniewinnia pani przyjaciółkę.
- Przykro mi, taka jest prawda. - I uniewinnia również panią.
- Ja nie jestem oskarżona. - Póki co.
Bez żartów. Wysoki sądzie.
Czy on może mnie tak zastraszać?
Panie Massarelli, proszę.
Przepraszam, to było niezamierzone.
Jakiej natury jest pani znajomość z Holly Pulchik?
- Słucham? - Przepraszam,
ujmę to inaczej. Jak scharakteryzowałaby pani waszą przyjaźń?
Po prostu się przyjaźnimy.
O co chodzi z tą "przyjaźnią"?
Tego chcę się dowiedzieć.
Użyję subtelnych słów, by nie urazić sądu.
Czy wasza przyjaźń ma charakter romantyczny?
- Sprzeciw! - Oddalam.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Powtarzam pytanie, pani Deluca,
czy pani przyjaźń z oskarżoną ma charakter romantyczny?
- Nie, panie Mazzaratti, nie ma. - Massarelli.
Przepraszam, to było niezamierzone.
Zwracam się do homoseksualistki. Czy preferuje pani "lesbijki"?
- Zamiast pana? - Jest nią pani?
A wyglądam?
- Wysoki sądzie. - Proszę odpowiedzieć.
Czy jest pani lesbijką?
Tak, jestem.
Kobiety na pewno często to panu mówią.
Ale w moim przypadku to prawda.
Boi się jak cholera. Sama bym się bała.
Nie, nie chcę, żebyś to robiła, Anno.
Nie rób tego. Zadzwonię wieczorem. Pa.
Palant.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Nie mogę powiedzieć tego o tobie.
Sprawiedliwość jest surowa.
Sprawiedliwość?
To jest sprawiedliwość? Obroniła się przed jakimś dupkiem,
który tylko ją prał, a teraz może iść do więzienia?
To ma być sprawiedliwość? Tego chcesz?
Chcę, by Holly została moją żoną.
Chcę, żebyśmy byli rodziną.
Gdzie? W pace?
Nie wiem.
Ale wiem, że bez prawa nie ma rodziny.
Absolutnie nie ma.
Prawo tego społeczeństwa utrzymuje rodzinę razem.
Gdzie to przeczytałeś? Na pudełku płatków śniadaniowych?
Myślisz, że teraz kocham ją mniej.
Ale to nieprawda.
Kocham ją bardziej.
I dlatego musiałem to zrobić.
Chodź.
No chodź.
- I żyli długo i szczęśliwie. - Obudziłam cię?
Nie, chciałam się napić czegoś mocniejszego.
Mam piwo.
Nie. Miałam bourbon z samolotu, ale już się skończył.
Co robisz?
Myślałam, że jeśli powtórzę tę podróż, jakimś cudem znów będziemy razem.
Kochanie.
Nikt nie był szczęśliwy na tych zdjęciach.
Może poza tobą.
Tommy był już tak słaby.
A twój ojciec...
Kochałaś go, prawda?
Kochałam.
Całym sercem.
Ale straciłam go.
Tommy'ego też. I tak już jest.
Musisz przestać to rozpamiętywać.
Nie mogę.
Musisz, kochanie.
Bo to nigdy się nie zmieni.
Obojętnie, ile razy powtórzysz tę podróż.
Wiem o tym.
Kiedy straciliśmy Tommy'ego,
twój ojciec po prostu nie mógł z tym żyć.
Nie winię go.
To niesprawiedliwe, by rodzic tracił dziecko.
Dzieci powinny nas przeżyć.
Skarbie.
Płaczesz? Ojej.
Wiesz, że nie pamiętam, byś kiedykolwiek płakała?
Nawet gdy byłaś dzieckiem.
Czy to nie zabawne?
Przepraszam.
Wiem, że nie czujesz się dobrze.
Nie wiem, co ci jest, i nie chcę wiedzieć,
ale wiem, że wydobrzejesz.
Zawsze byłaś silna.
Nie mogę cię stracić.
Nie mogę stracić wszystkich.
Dawałam z siebie wszystko.
Wiem, że to za mało.
Przepraszam.
Ale właśnie to dostajesz w życiu.
Dostajesz tego, kto ci się trafia.
Tego, który chce zostać przy tobie i walczyć dla ciebie,
kiedy wszyscy inni odchodzą.
Czasem spodziewasz się kogoś innego, ale musisz się z tym pogodzić.
Nie narzekam, mamo.
"Nigdy nie narzekaj. Nigdy nie tłumacz".
Katherine Hepburn.
Powiedziała to w zeszłym miesiącu w Redbooku.
To dobre motto, prawda?
Mogę najwyżej udawać, że nie zeznawałaś.
- Że to się nigdy nie wydarzyło. - I co dalej?
Szczerze? Nie wiem.
Dobrze, sprawa wygląda tak:
Wciąż jestem zła. Za nic ci nie wybaczam.
I nie chcę o tym mówić.
Anna powiedziała mi
wszystko, co muszę wiedzieć o procesie. Wiem, że mogę pomóc.
A nawet jeśli nie mogę, na pewno nie zaszkodzę.
I jestem odpowiedzialna za Holly jak wszyscy inni.
Za ciebie też, bo jesteśmy rodziną i kocham cię.
Dobrze się czuję.
Limfocyty T skoczyły mi powyżej setki. Chcę już tam iść.
Więc jeśli nie chcesz być głupio uparta,
załatw mi jak najszybsze przesłuchanie w sali sądowej.
Mamy uwierzyć, że oskarżona,
nosząca dziecko tego człowieka, tak po prostu go opuściła?
To był koniec ich związku. Znęcał się nad nią. Sama widziałam.
I nawet nie zostawiła adresu do przesyłania poczty.
Ale załóżmy na chwilę, że uderzyła go w samoobronie.
I postanowiła, że każe mu się moczyć we własnej krwi.
Ale parę godzin czy dni później myśli sobie:
"To ojciec mojego dziecka. I wcale nie jest taki zły.
Może jest tylko trochę nerwowy". Potrzebowała go.
Zadzwoniłaby do niego.
Między nimi wszystko było skończone.
Myśli pan, że dla takiej dziewczyny najważniejsze jest to, by mieć faceta,
ale ona go nie potrzebowała. Miała nas.
Nie powiedziałbym, że możecie zastąpić ojca.
Nie mogę tego wytłumaczyć,
ale wiem, że między kobietami jest pewna więź.
Mężczyźni o tym wiedzą, bo między nimi jest to samo.
Nie mówię, że jedna płeć jest lepsza niż druga.
Mówię tylko,
że ciągnie swój do swego.
Miłość nie zawsze jest wieczna,
więc szukamy tego, co jest.
Dziękuję za ten bardzo oświecony pogląd na temat walki płci.
Pani również jest lesbijką?
Nie jestem.
Ale czasem rozumiem tę skłonność.
Załóżmy, że ta więź istnieje.
- Nie trzeba wam mężczyzn. - Nie to mówiłam.
Więc czemu mamy pani wierzyć?
Czy nie powiedziałaby pani wszystkiego, żeby uratować
swoją piersiastą siostrę przed więzieniem?
- Zeznaję pod przysięgą. - Cieszę się, że nie muszę pani przypominać.
I tak dla pewności,
póki policja nie powiadomiła pani, nie wiedziała pani,
że ten człowiek był śmiertelnie ranny?
Jeśli kłamię, niech dopadnie mnie jakaś straszliwa choroba.
Dobrze! Dobre wieści.
Mamy ofertę.
Przypadkowe spowodowanie śmierci w okolicznościach łagodzących.
Od roku do dwóch lat.
Warunkowe po pół roku.
Więzienie o złagodzonym rygorze, dwie godziny od domu, z dobrą opieką medyczną.
Nie chcę urodzić dziecka w więzieniu.
Jakie mamy szanse na uniewinnienie?
Zginął w wyniku jej działań. Przysięgli chcą, by ktoś za to zapłacił.
Nie zeznawała w swojej obronie, a nie wiem, jak bardzo ty jej pomogłaś.
Ale...
moje dziecko będzie miało matkę zbrodniarkę.
Sama nie wiem. Co myślisz?
- W tych okolicznościach... - Musimy...
Pytałam Abe'a. Co o tym myślisz?
Myślę, że powinnaś się zgodzić.
Zajmę się dzieckiem, póki nie wyjdziesz.
- Ale... - Więc to właśnie zrobię.
Dobrze. Powiem im.
Kocham cię.
- Muszę się tam do ciebie dostać. - Tak?
Pragnę cię.
Dacie nam minutkę?
- Tak. - Pewnie. Zobaczymy się później.
Kochanie.
Tak za tobą tęskniłam.
No i po naszej kobiecej więzi.
Kocham cię.
Nie możesz z tym walczyć.
Tak cię kocham.
Dobrze się spisałaś.
A co z twoją cnotą szczerości?
Nie można przesadzać.
Dużo o tym myślałam.
Więc chcę to powiedzieć.
Bardzo, bardzo cię przepraszam.
Naprawdę.
Ja ciebie też. Szybko się denerwuję.
Po prostu...
Czuję się samotna.
Czuję dystans między sobą a innymi.
Cały czas się zwiększa.
Ja jestem z jednej strony
i krzyczę. A oni machają.
Macha mi chyba nawet osoba, która jest przy mnie.
Ja przy tobie jestem.
Nie będzie między nami więcej kłamstw. Nawet dla mojego dobra.
Nie będzie.
Dobrze.
- Zadzwonię do Anny... - Jane.
Tak? Co się dzieje?
Abe. Abe!
Elaine. Tu Jane.
Przepraszam, że cię budzę, ale wróciłyśmy do Tucson i...
Robin jest w szpitalu.
Jaka klątwa? Kto?
Ta na mojej przyjaciółce.
Gdy u ciebie byłam, powiedziałaś, że na mojej przyjaciółce ciąży klątwa.
To moja przyjaciółka Robin.
Wiesz, że nie wierzę w takie rzeczy.
Ale uznałam, że to nie zaszkodzi.
Ach, Robin. Ta z AIDS.
- Przyjaciółka Anny. - To moja przyjaciółka.
Rozumiem.
- Więc możesz to zrobić? - Co?
Zdjąć z niej klątwę. Powiedziałaś, że możesz.
To AIDS, kochanie.
Wiem, ale teraz to tylko zakażenie płuc.
Nie proszę o cud.
Chcę tylko dać jej szansę.
Mam pieniądze. Mogę ci od razu zapłacić.
Zapłacisz, gdy mi się uda. Nie mogę niczego obiecać.
Nie obudź jej.
Wykonuję tylko swoją pracę.
Jest pani przeziębiona?
Nie może się zarazić. Muszę założyć pani maskę.
Jesteś ślepa? Ona po prostu płacze, to jej matka.
Ludzie chcą być mili i przychodzą tu przeziębieni,
- a potem... - To nie jest przeziębienie.
- Nie bądź taką pipcią. - Co to jest pipcia?
To pizda, skarbie.
Zostaw nas same.
Tommy?
To tylko ja.
- Wiem. - Dobrze.
Gdzie mama?
Musiała wrócić do domu.
Zadzwonisz do niej?
Pewnie.
Prosiła o ciebie.
Pa.
Wezwać lekarza?
Nie.
Kiedyś zadurzyłam się w kobiecie.
Miałam 10 lat.
Wtedy ja zadurzałam się w chłopcach.
Była truskawkową blondynką.
Tak nazywała ją moja mama.
Była opiekunką do dzieci w hotelu, w którym mieszkaliśmy
zaraz przed tym, jak tata poleciał do Wietnamu.
Była piękna.
Truskawkowa blondynka.
Też byłam kiedyś truskawkową blondynką.
To mnie kochałaś, prawda?
Tak.
Wciąż kocham.
Ja też ciebie kochałam.
Nie chcę pogrzebu, ale mamie będzie zależało.
Ale to musi być tutaj.
Nie pozwól jej zabrać mnie do San Diego.
A potem urządźcie wielkie przyjęcie w domu, dobrze?
Wielkie przyjęcie.
Przyj, Holly. Dalej.
Dalej, przyj. Dasz radę.
Oddychaj głęboko.
Tak! Dalej!
Teraz mocno.
- Już wychodzi. - Prawie koniec.
Chciałem przy niej być. Pomóc jej z oddychaniem.
Następnym razem. Widziałeś kiedyś poród?
Paskudna sprawa.
- Gdzie są? - Chodźmy.
Poczekaj.
"Fristad".
"Mitchell".
"Pulchik".
Na mnie nie patrz.
- Nie mogę się doczekać. - Dalej!
- Witajcie z powrotem! - Jesteśmy w domu.
Idziemy.
- Wyglądasz pięknie! - Maleństwo.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Piękna.
Cześć, maleńka.
Witaj, Mary Todd.
No dalej, mocno.
Nie było łatwo.
Ale dała sobie radę.
Następnego dnia uaktywniła się pentamidyna.
Jaki ma teraz poziom limfocytów T?
Około 35. Wcześniej było poniżej 20.
Nie wygląda za dobrze.
Wygląda świetnie.
Witamy Holly z jej nowym dzieckiem i nowym mężem, Abe'em.
Wreszcie jesteście.
Cieszymy się, że jesteśmy z przyjaciółmi.
A teraz, panie i panowie,
przywitajmy gorącymi oklaskami
zdobywczynię piątego miejsca w konkursie talentów Star Search z 1983 roku.
Nie, nie, nie, Jane. Była czwarta, nie piąta.
Mówiłam jej. Piąty był taki okropny stepujący chłopiec z trądzikiem.
Doszedł tak daleko, bo oszukiwał. Tylko dlatego...
- Elaine. - Co?
Zamknij się.
Jerry!
- Gotowa? - Tak.
Tylko wróć na gwiazdkę. Mary Todd będzie czekać.
Wrócę.
Zadzwoń, jak dojedziesz do L.A. Powiesz, jak poszło przesłuchanie.
Dobrze, mamo.